Preikestolen

vrijdag
Het is gekkenwerk geweest, maar we zijn net terug van een 5 uur lange wandeling naar de Preikestolen. Een voordeel van een vakantie hier in het noorden is dat het tijdens de hele klim licht is geweest. Het is nu bijna 12 uur en het begint te schemeren.

De weg naar de Preikestolen wordt redelijk duidelijk aangegeven en we vermoeden dat als je eerder op de dag komt het door je voorgangers gemakkelijk wordt gemaakt. Het is een bezienswaardigheid en er zullen veel toeristen zijn die erop af komen. Het echte indrukwekkende was er wel al een beetje af, door de foto's en filmpjes die we er thuis al van gezien hebben. We klauterden rustig over de grote keien en wandelden dan weer over houten paden over het veen. Achterom kijkend zagen we de kleine eilandjes, Stavanger en de laag staande zon. Ik probeerde niet aan de terugweg te denken als ik naar de diepte dichtbij keek.
We dachten vaak dat we er al bijna waren, maar er staan op 4 plaatsen op de route bordjes om die verwachting te niet te doen. Op zichtafstand van de Preikestolen, waar net een jongen na mijn gevoel iets te dicht bij de rand ging zitten voor een foto en waar ons pad verdween achter een grote rotsblok, zoals wij het zagen, op de rand van de afgrond, kromp mijn maag in elkaar en durfde ik niet meer. Bert moest alleen verder.
De terugweg viel mee, was gemakkelijker. Wat ik eerst als steile afgrond zag viel nauwelijks meer op, omdat we goed moet opletten waar we onze voeten neerzetten.

Even wat wetenswaardigheden:
Preikestolen prijkt 604 meter boven de monding van de Lysefjord uit en de wandeling erna toe is 3.8 kilometer.

Hangbrug

camping aan zee

donderdag
We waren erg laat weg, het was een rustige camping. Eigenlijk nog niet eens een camping er stonden vier kampeerbussen en onze tent. De sanitairruimte werd nog opgeverfd en er lagen enveloppen om het overnachtinggeld in te doen. De kampeerruimte zelf was een spleet tussen de rotsen, met aan het uiteinde uitzicht op de Noordzee.
We hebben er geen oog voor gehad gisteravond, er waren te veel vliegjes en we wilden in de tent zitten.

We fietsten over Den Gamle Jærnbanen, een oude spoorroute die nu toegankelijk is voor wandelaars en fietsers.
De spoorbaan is in 1874-1878 gebouwd. Het was een traject tussen Egersund en Stavanger. Het spoor is puur met de hand aangelegd en slingert om de bergen heen zodat er geen tunnels gemaakt hoefden te worden. Pas in 1948 was er een nieuw spoor klaar en werd de oude opgeheven. We dachten om te beginnen dat we dus om de bergen heen zouden slingeren, maar dat was hopeful thinking, want het nieuwe spoor maakt waar mogelijk gebruik van het oude en daardoor moest er voor de wandelaar/fietser een nieuw pad komen en die gaat dus over de bergen heen.
Het was een mooi pad en soms erg steil.

Niet veel later dan Den Gamle Jærnbanen kwamen we op Den Vestlandske Hovedveg, een 6 kilometer lang onverhard pad. Het is de oudste weg in dit gebied, die is gebouwd rekening houdend met voertuigen met wielen. Veel van het werk is verricht door boeren die er voor ten dienst waren gesteld. Op het bordje staat de waarschuwing dat we ons absoluut moesten voorbereiden op extreme stijgingspercentages tot wel 23 %. We hebben gisteren twee Duitse fietsers gesproken die ons daar ook voor gewaarschuwd hadden. Zij zeiden dat we, ook in verband met een hangbrug op de route en een zandpad, beter weg 44 konden nemen. Dat stond er ook op het bordje.
Op onze kaarten stond het niet en de tocht is voor fietsers, dus wij zijn de uitdaging aangegaan.
Het was prachtig. Ja, wel steil, maar ook prachtig. Het was ook hard werken. We reden in een soort duingebied, maar de duinen waren rotsen. Later kwamen we op een karrenspoor. De bergen lagen achter ons, de omgeving was veranderd in een gebied dat we kennen van noord Engelse kust.
Het was al erg laat, de camping was nog ver, maar we zagen af van wildkamperen, zien af van wildkamperen, en wilden de hangbrug nu ook nog wel mee maken.

Rekefjord

Krogebrua

woensdag
Bij het opbreken van de tent werden we belaagd door piepkleine mugjes. In onze bagage hebben we buiten DEET ook een muskietennet, die goed van pas zou zijn gekomen. Je loopt natuurlijk wel voor joker met zo'n ding op je hoofd.
Onze gastvrouw stond vrolijk op de veranda ons aan te moedigen om vooral op te schieten en naar binnen te komen voor het ontbijt.
Na een goed en gezellig ontbijt en veel foto's nemen, namen we afscheid van onze vrienden.

We fietsten de berg weer af richting het centrum. De naam Kvinesdal betekent 'witte dal'. De rivier heeft soms kleine witte schuimkoppen. Volgens onze gastvrouw kon je het vergelijken met paddenstoelen, maar dan drijvend op water.
Kvinesdal zelf ligt in en heel vlak dal. Gisteren heb ik er en foto van genomen. Ik hoop dat het er goed op te zien zal zijn als we hem later gaan uploaden.

Het eerste stuk van onze tocht was gemakkelijk. Aan weerszijden de steile muren van de bergen, maar zelf fietsten we vlak. Het vlakke land duurde voor ons maar 8 kilometer en toen begonnen we met onze eerste beklimming.
Er waren vandaag niet veel onverharde wegen. We reden wel over een oude postweg. Bij Hestespranget bro hielden we pauze, net als reizigers al eeuwen voor ons hebben gedaan en hebben halsbrekende toeren uitgehaald om een foto te kunnen nemen van het bruggetje uit ongeveer 1830.
Een paar pittige onverharde beklimmingen waren ook. Ze hadden een wegdekdek van fijn-split en zo steil dat we weer moesten afstappen.
We verbazen ons elke keer weer over de plotselinge grote hoogteverschillen die we afleggen. Als we even op weg zijn en naar beneden kijken zijn we steeds heel verrast. In onze eerste tunnel werden we overvallen door de duisternis. Ik ben mijn hoofdlamp vergeten en moest me behelpen met de fietslamp. Slingerend heb ik mijn weg gevonden, totaal gedesoriënteerd. Bert heeft een goede koplamp en denkt dat ik zijn hoofdlamp wel kan gaan gebruiken, terwijl hij precies de zelfde ervaring had.

Kvinesdal

Volgens het boekje dat bij het setje kaarten zat is het traject tussen Flekkefjord en Egersund een ware achtbaan, maar ik denk dat we dat vandaag al gehad hebben. Net als achtbaankarretjes gingen we traag de bergen op, om er daarna weer razendsnel vanaf te racen. We stijgen elke keer in korte tijd enorm hoog, met steeds weer geweldige uitzichten. Vroegen we ons twee jaar geleden nog af waar alle huizen stonden die bij de brievenbussen hoorden die we langs de weg zagen staan, dan hebben we nu het antwoord: hoog op de rotsen en wij fietsen er nu elke keer naar toe.

De huizen staan soms apart, soms staan er een paar bij elkaar in een buurtschap met naam. Op de kaart staat een roze vlek, alsof er een dorp is en we denken elke keer dat er bij de volgende roze vlek wel een mogelijkheid zou kunnen zijn om wat te eten te kopen. Maar er is niets, helemaal niets.
In een van die dorpjes kwam er zelfs een meisje enthousiast naar ons toe gehuppeld en ging zitten in de berm om naar ons te kijken. Ietsje verder zagen we oranje boeien aan een boom hangen en onder een andere boom gevuld met paddenstoelen zat een vrouw te handwerken. Om maar een indruk te geven.

We zaten er na 80 kilometer helemaal door. Bert fietste nog redelijk, zij het langzamer, maar ik had nauwelijks kracht over. We waren in Kvinesdal waar volgens de kaar een camping was en stonden boven bij de weg die naar een kampeerterrein liep, maar die borden waren afgeplakt en we waren het niet zeker. We vroegen het aan een vrouw, die ons vertelde dat het over een maand open zou zijn voor een Bijbelkamp en dat het dan druk zal zijn. Ze zag dat we erg moe waren en nodigde ons bij haar en haar man uit om in de tuin te kamperen, of gewoon bij hen in de kamer op de bedbank. We konden ons douchen en eten krijgen.

We werden heel gastvrij ontvangen en het werd een gezellige avond.

Lyndal

1806a

maandag
Een paar keer hebben we de bergen te voet moeten beklimmen en de andere steile stijgingen in de laagste versnelling. Volgens de kaart zijn we niet hoger gekomen dan 220 meter, maar het leek veel hoger.

We kwamen langs Harkmark, een kleine steencirkel van uit het begin van onze jaartelling, wat naast een mooi witgeverfd houten kerkje uit 1613 lag. Dit beide staat in het bos langs de weg en is niet omringd door, of in de buurt van een dorpje.

In Mandal fietsten we gewoon over de hoofdstraat op zoek naar een openbaar toilet, zonder dat we door hadden dat we langs een heel mooi centrum reden. Dat maakten we weer goed door met de fiets aan de hand door de smalle winkelstraatjes terug te wandelen tot het begin. Dat hadden we niet gemist willen hebben. Er stonden in een hoek van een van die straatjes heel veel barbecues klaar en Bert las in het voorbijgaan iets over een feest het komend weekend. Het midzomer feest zal dan misschien gevierd worden. Ik ben benieuwd of we daar ook iets van merken. Dat zou wel leuk zijn.

Bij Spangereid hebben we bijna beide oevers van het kanaaltje afgefietst, doordat de routebordjes voor onduidelijkheid zorgden. Het was niet erg, want het was een plaatje, de kades van het smalle kanaal, met zwembadtrapjes het water in en bankjes langs de kant. Het zag er allemaal spiksplinternieuw uit. Het weer was koud, maar goed vandaag. Het meest warm was het bergopwaarts. Maar het is droog geweest en we hebben genoten van de prachtige bergen, de schattige witgeverfde houten huisjes en de vergezichten.

Søgne

De reis met de trein en boot van Aken naar Kristiansand duurde lang. Ook in Denemarken wordt er af en toe aan het spoor gewerkt. De dame aan het loket bij de Bundes Bahn had ons dat al ruim een maand geleden verteld, toen we de treinkaartjes kochten. We hebben in Odense een paar uur moeten wachten op een trein waarin plaats was voor onze fietsen. In Aalborg konden we ze direct onder in een klaarstaande bus naar Hjørring schuiven. Zo waren we pas om 7 uur in Hirtshals op de camping de tent aan het opzetten.

zondag.
De SeaCat van de Fjordline bracht ons om half 3 in Kristiansand. Het regende en het kostte ons 10 kilometer omfietsen om op de goede route te komen.
Maar de kop is er af! We hebben alweer een oude postweg gehad, maar we konden er minder van genieten door de regen. Ach, er was eigenlijk ook weinig uitzicht en het was er zo steil dat we al onze aandacht bij de weg moesten houden.

About


Twitter