camping aan zee

donderdag
We waren erg laat weg, het was een rustige camping. Eigenlijk nog niet eens een camping er stonden vier kampeerbussen en onze tent. De sanitairruimte werd nog opgeverfd en er lagen enveloppen om het overnachtinggeld in te doen. De kampeerruimte zelf was een spleet tussen de rotsen, met aan het uiteinde uitzicht op de Noordzee.
We hebben er geen oog voor gehad gisteravond, er waren te veel vliegjes en we wilden in de tent zitten.

We fietsten over Den Gamle Jærnbanen, een oude spoorroute die nu toegankelijk is voor wandelaars en fietsers.
De spoorbaan is in 1874-1878 gebouwd. Het was een traject tussen Egersund en Stavanger. Het spoor is puur met de hand aangelegd en slingert om de bergen heen zodat er geen tunnels gemaakt hoefden te worden. Pas in 1948 was er een nieuw spoor klaar en werd de oude opgeheven. We dachten om te beginnen dat we dus om de bergen heen zouden slingeren, maar dat was hopeful thinking, want het nieuwe spoor maakt waar mogelijk gebruik van het oude en daardoor moest er voor de wandelaar/fietser een nieuw pad komen en die gaat dus over de bergen heen.
Het was een mooi pad en soms erg steil.

Niet veel later dan Den Gamle Jærnbanen kwamen we op Den Vestlandske Hovedveg, een 6 kilometer lang onverhard pad. Het is de oudste weg in dit gebied, die is gebouwd rekening houdend met voertuigen met wielen. Veel van het werk is verricht door boeren die er voor ten dienst waren gesteld. Op het bordje staat de waarschuwing dat we ons absoluut moesten voorbereiden op extreme stijgingspercentages tot wel 23 %. We hebben gisteren twee Duitse fietsers gesproken die ons daar ook voor gewaarschuwd hadden. Zij zeiden dat we, ook in verband met een hangbrug op de route en een zandpad, beter weg 44 konden nemen. Dat stond er ook op het bordje.
Op onze kaarten stond het niet en de tocht is voor fietsers, dus wij zijn de uitdaging aangegaan.
Het was prachtig. Ja, wel steil, maar ook prachtig. Het was ook hard werken. We reden in een soort duingebied, maar de duinen waren rotsen. Later kwamen we op een karrenspoor. De bergen lagen achter ons, de omgeving was veranderd in een gebied dat we kennen van noord Engelse kust.
Het was al erg laat, de camping was nog ver, maar we zagen af van wildkamperen, zien af van wildkamperen, en wilden de hangbrug nu ook nog wel mee maken.

About


Twitter