Preikestolen

vrijdag
Het is gekkenwerk geweest, maar we zijn net terug van een 5 uur lange wandeling naar de Preikestolen. Een voordeel van een vakantie hier in het noorden is dat het tijdens de hele klim licht is geweest. Het is nu bijna 12 uur en het begint te schemeren.

De weg naar de Preikestolen wordt redelijk duidelijk aangegeven en we vermoeden dat als je eerder op de dag komt het door je voorgangers gemakkelijk wordt gemaakt. Het is een bezienswaardigheid en er zullen veel toeristen zijn die erop af komen. Het echte indrukwekkende was er wel al een beetje af, door de foto's en filmpjes die we er thuis al van gezien hebben. We klauterden rustig over de grote keien en wandelden dan weer over houten paden over het veen. Achterom kijkend zagen we de kleine eilandjes, Stavanger en de laag staande zon. Ik probeerde niet aan de terugweg te denken als ik naar de diepte dichtbij keek.
We dachten vaak dat we er al bijna waren, maar er staan op 4 plaatsen op de route bordjes om die verwachting te niet te doen. Op zichtafstand van de Preikestolen, waar net een jongen na mijn gevoel iets te dicht bij de rand ging zitten voor een foto en waar ons pad verdween achter een grote rotsblok, zoals wij het zagen, op de rand van de afgrond, kromp mijn maag in elkaar en durfde ik niet meer. Bert moest alleen verder.
De terugweg viel mee, was gemakkelijker. Wat ik eerst als steile afgrond zag viel nauwelijks meer op, omdat we goed moet opletten waar we onze voeten neerzetten.

Even wat wetenswaardigheden:
Preikestolen prijkt 604 meter boven de monding van de Lysefjord uit en de wandeling erna toe is 3.8 kilometer.

About


Twitter