Jun 21
Kvinesdal zelf ligt in en heel vlak dal. Gisteren heb ik er en foto van genomen. Ik hoop dat het er goed op te zien zal zijn als we hem later gaan uploaden. Het eerste stuk van onze tocht was gemakkelijk. Aan weerszijden de steile muren van de bergen, maar zelf fietsten we vlak. Het vlakke land duurde voor ons maar 8 kilometer en toen begonnen we met onze eerste beklimming.
Er waren vandaag niet veel onverharde wegen. We reden wel over een oude postweg. Bij Hestespranget bro hielden we pauze, net als reizigers al eeuwen voor ons hebben gedaan en hebben halsbrekende toeren uitgehaald om een foto te kunnen nemen van het bruggetje uit ongeveer 1830.
Een paar pittige onverharde beklimmingen waren ook. Ze hadden een wegdekdek van fijn-split en zo steil dat we weer moesten afstappen.
We verbazen ons elke keer weer over de plotselinge grote hoogteverschillen die we afleggen. Als we even op weg zijn en naar beneden kijken zijn we steeds heel verrast. In onze eerste tunnel werden we overvallen door de duisternis. Ik ben mijn hoofdlamp vergeten en moest me behelpen met de fietslamp. Slingerend heb ik mijn weg gevonden, totaal gedesoriënteerd. Bert heeft een goede koplamp en denkt dat ik zijn hoofdlamp wel kan gaan gebruiken, terwijl hij precies de zelfde ervaring had.
Rekefjord
woensdag
Bij het opbreken van de tent werden we belaagd door piepkleine mugjes. In onze bagage hebben we buiten DEET ook een muskietennet, die goed van pas zou zijn gekomen. Je loopt natuurlijk wel voor joker met zo'n ding op je hoofd.
Onze gastvrouw stond vrolijk op de veranda ons aan te moedigen om vooral op te schieten en naar binnen te komen voor het ontbijt.
Na een goed en gezellig ontbijt en veel foto's nemen, namen we afscheid van onze vrienden.
Kvinesdal zelf ligt in en heel vlak dal. Gisteren heb ik er en foto van genomen. Ik hoop dat het er goed op te zien zal zijn als we hem later gaan uploaden. Het eerste stuk van onze tocht was gemakkelijk. Aan weerszijden de steile muren van de bergen, maar zelf fietsten we vlak. Het vlakke land duurde voor ons maar 8 kilometer en toen begonnen we met onze eerste beklimming.
Er waren vandaag niet veel onverharde wegen. We reden wel over een oude postweg. Bij Hestespranget bro hielden we pauze, net als reizigers al eeuwen voor ons hebben gedaan en hebben halsbrekende toeren uitgehaald om een foto te kunnen nemen van het bruggetje uit ongeveer 1830.
Een paar pittige onverharde beklimmingen waren ook. Ze hadden een wegdekdek van fijn-split en zo steil dat we weer moesten afstappen.
We verbazen ons elke keer weer over de plotselinge grote hoogteverschillen die we afleggen. Als we even op weg zijn en naar beneden kijken zijn we steeds heel verrast. In onze eerste tunnel werden we overvallen door de duisternis. Ik ben mijn hoofdlamp vergeten en moest me behelpen met de fietslamp. Slingerend heb ik mijn weg gevonden, totaal gedesoriënteerd. Bert heeft een goede koplamp en denkt dat ik zijn hoofdlamp wel kan gaan gebruiken, terwijl hij precies de zelfde ervaring had.
