Voss

donderdag
We lieten vanmorgen om even na achten Bergen achter ons. We hadden een trein te halen en rekenden op een fikse klim, waardoor onze gemiddelde snelheid erg laag zou kunnen zijn.
Het is niet zo dat we per trein naar Oslo gaan, maar we gaan de Ralarveg og Hallingdal volgen en zijn daardoor soms van de trein afhankelijk i.v.m. de tunnels waar niet doorheen gefietst mag worden.

We hoefden geen hoge of steile berg op om naar het stationnetje in Trengereid te komen en waren er goed op tijd. In Stanghelle stapten we weer uit. Het is altijd een gehaast om fietsen en tassen naar buiten te krijgen en door dit gehaast haalde ik mijn onderbeen open aan een tandwiel van Berts fiets. Er liepen stralen bloed uit een grote plek met smeer. Pas toen ik mijn been met veel water en zeep zo goed mogelijk had schoon gemaakt, kon je zeven wonden op een rij zien, waarvan drie bloedend. De smeer is er niet helemaal uit gewassen, maar ik verwacht dat het wel goed komt.

We reden dal naar Dale en vanaf Dale begonnen we met een klim van 400 meter hoog over 4 kilometer. We hebben een paar keer moeten stoppen om even op adem te komen, te drinken en om ons heen te kijken. Het was erg warm. Op de bergtoppen lag de sneeuw glimmend te smelten.

Het was net of de begeleider van een Duitse fietsvakantie met zijn busje ons op stond te wachten met vers koel water. Hij trakteerde ons daarbij ook op chocolade en bananen. We namen het dankbaar aan.
Al met al zijn we tot zo'n 700 meter gestegen, om daarna supersnel de berg af te racen.

In Voss is de camping vol, propvol. Konden we het vorig jaar door T in the park niet op een camping terecht, nu hebben we het laatste vrije stukje gras toegewezen gekregen, voor de belachelijke hoge prijs van 200 Kronen.
En terwijl de mensen om ons heen steeds harder gaan praten en de artiest in de tent zijn volumeknop nog eens verder open draait, maken wij ons op voor een verkwikkende nacht.

About


Twitter